Max Bruch (ur. 6 stycznia 1838 w Kolonii, zm. 2 października 1920 we Friedenau koło Berlina) – niemiecki kompozytor i dyrygent. Bardzo szybko zaczął się uczyć kompozycji i już w 1852 wykonano jego pierwszą symfonię. W latach 1858-1861 działał w Kolonii jako nauczyciel muzyki, tam też odbyła się w 1858 prapremiera pierwszej jego opery pt. Scherz, List und Rache. W 1862 Bruch przeniósł się do Mannheimu. Rok później została wystawiona w tym mieście jego opera romantyczna Lorerey, do libretta poety Emmanuela Geibla, przeznaczonego przedtem dla Feliksa Mendelssohna-Bartholdy'ego. Bruch w swojej muzyce zbliżył się do Wagnera, a z drugiej strony kontynuował typowy styl niemieckiej opery romantycznej, pełnej demonizmu i niesamowitości. Nie opery jednak przysporzyły sławy Bruchowi. Pierwszym ogromnym sukcesem kompozytora był I koncert skrzypcowy g-moll. Utwór ten spotkał się z przychylnymi opiniami już po prawykonaniu w Koblencji przez O. Königslöwa. Koncertem zainteresował się skrzypek Józef Joachim, który zaprzyjaźnił się z Bruchem, skorygował partyturę i przez swoje wirtuozowskie wykonania przyczynił się do popularyzacji dzieła. Max Bruch wykorzystywał w swoich utworach folklor różnych narodów i możliwości brzmieniowe instrumentów. Był jednak zachowawczy w kwestiach harmonii i sprzeciwiał się kierunkom modernistycznym, co spowodowało, że niekiedy uznawano go za eklektyka. Niewątpliwie dużą wartość posiadają jego koncerty skrzypcowe (zwłaszcza Koncert g-moll), do dziś chętnie wykonywane na koncertach. Podczas okresu narodowego socjalizmu był w Niemczech kompozytorem zakazanym z powodu domniemanego pochodzenia żydowskiego i fascynacji kompozytora folklorem żydowskim, czemu dawał wyraz w swoich utworach muzycznych (np. Konzerstück-fantazja d-moll na tematy hebrajskie Kol Nidrei, jeden z bardziej znanych utworów Brucha). Ważniejsze dzieła * Utwory orkiestrowe o 1 symfonia Es-Dur op. 28 (1868) o 2 symfonia f-moll op. 36 (1870) o 3 symfonia E-Dur op. 51 (1882, 2 wersja 1886) o Suita według rosyjskich melodii ludowych (Suite nach russischen Volksmelodien) op. 79b (1903) o Suita według szwedzkich melodii ludowych (Nordland-Suite,1906) o Suita Nr.3 na organy z orkiestrą (1909, 2 wersja 1912) o Koncerty + 1 koncert as-moll na 2 fortepiany i orkiestrę op. 88a (1915) + 1 koncert skrzypcowy 1 g-moll op. 26 (1865-67) + 2 koncert skrzypcowy d-moll op. 44 (1877) + 3 koncert skrzypcowy d-moll op. 58 (1891) + Fantazja szkocka Es-Dur op. 46 na skrzypce i orkiestrę (1879/80) + Serenada a-moll op. 75 na skrzypce i orkiestrę (1899/1900) + Koncert e-moll na klarnet, altówkę i orkiestrę op. 88 (1911) + Kol nidrei, Konzertstück d-moll na tematy hebrajskie, na wiolonczelę i orkiestrę op.47 (1880/81) * Muzyka wokalna i wokalno-instrumentalna o Scherz, List und Lache, 1-aktowa opera komiczna op. 1 (1858) o Die Loreley, wielka oper romantyczna w 4 aktach op. 16 (1863) o Frithjof-Szenen, kantata op. 23 (1860) o Odyseusz, oratorium op. 41 (1871/72) o Hermione, opera w 4 aktach wg Opowieści zimowej Szekspira op. 40 (1872) o Arminius, oratorium op. 43 (1875) o Pieśń dzwonu (Das Lied von der Glocke), oratorium według Fryderyka Schillera op. 45 (1872) o Oratorium biblijne Mojżesz, op. 67 (1893/94) o Utwory na chór z towarzyszeniem instrumentów o Utwory na chór a cappella o Pieśni * Muzyka kameralna o 1 Kwartet smyczkowy c-moll op. 9 (1858/59) o 2 Kwartet smyczkowy E-Dur op. 10 (1860) o 1 Kwintet smyczkowy a-moll (1918) o 2 Kwintet smyczkowy Es-Dur (1918) o Oktet smyczkowy B-Dur (1920) o Trio fortepianowe c-moll op. 5 (1857) o Kwintet fortepianowy g-moll (1886) o Septet Es-Dur na instrumenty dęte i smyczkowe (1849) o Osiem utworów na klarnet, altówkę i fortepian op. 83 (1908/09)

Telewizja wykonawcy Max Bruch

Najważniejsze albumy Wykonawcy Max Bruch:

Inni polecani wykonawcy

Najpopulartniejsze utwoty Wykonawcy Max Bruch