Naprawdę nazywała się Maria Anna Cecelia Sofia Maria Kalogeropoulos.Cały świat jednak znał tę największą divę operową XX wieku pod nazwiskiem Maria Callas. Piękna i utalentowana Greczynka urodziła się w Nowym Jorku 2 grudnia 1923 roku. Była córką małżeństwa greckich emigrantów Evangeliny Dimitriadis i George'a Kalogeropoulosa, którzy przybyli do Ameryki w sierpniu 1923 roku. Ojciec, aptekarz, po paru latach ciężkiej pracy zakłada w 1929 greckiej części Manhattanu aptekę. W tym samym czasie zmienia nazwisko rodzinne na łatwiejsze do wymówienia - Callas. Po rozwodzie rodziców, jako 13-latka, wróciła do Grecji razem z matką. W Atenach uczyła się śpiewu w ateńskim konserwatorium (od 1936 roku mimo iż nie miała nawet 15 lat!) pod kierunkiem wybitnego pedagoga - Elwiry de Hidalgo. Wkrótce swoim sopranem zachwyciła publiczność, debiutując na scenie Narodowego Teatry Lirycznego, w październiku 1940 roku. Jej pierwszym dużym sukcesem była rola Toski na scenie Opery Ateńskiej. Po wyzwoleniu Grecji, w obliczu zaogniającej sie sytuacji wewnętrznej (wojna domowa), Maria decyduje się na powrót do USA. W sierpniu daje jeszcze w Atenach solowe koncerty, tak na prawdę tylko aby zarobić na bilet. We wrześniu jest już w Nowym Jorku z nadzieją na międzynarodową karierę. W Ameryce doskonali warsztat i uporczywie szuka stałego angażu. W 1947 roku przyjmuje propozycję włoskich menadżerów Ediego Bagarozy i Ottavio Scotto i decyduje się zaśpiewać w "Turandocie" na deskach nowego tworzonego teatru w Chicago. Niestety przedsięwzięcie bankrutuje na kilka dni przed pierwszym przedstawieniem. Szczęśliwie, w Chicago Maria poznaje Giovanniego Zanatello, który w USA szuka śpiewaków do Festiwalu Operowego w Weronie, którego jest dyrektorem artystycznym. Angażuje on Callas do roli Giocondy. W czerwcu 1949 roku po przybyciu do Werony Maria Callas rozpoczyna próby i wkrótce poznaje 52 letniego Giovanniego Battistę Meneghiniego, jej przyszłego męża, bogatego włoskiego przemysłowca i miłośnika opery. W sierpniu 1947 Maria debiutuje w Giocondzie pod batutą Tullio Serafina. Przedstawienie jest umiarkowanym sukcesem i Maria czeka na następne propozycje. W grudniu występuje w partii Izoldy na deskach opery La Fenice w Wenecji, później zaś śpiewa różne partie na tej scenie, głównie w "Turandocie". W listopadzie 1948 we Florencji, Callas zaśpiewał po ras pierwszy partię Normy, która to rola będzie jej najważniejszą rolą w karierze. Sukces przychodzi w styczniu 1949. Po debiucie w roli Brunhidy w "Walkirii". O godz. 16:00 21 kwietnia 1949 roku w Weronie Maria Callas poślubia Battistę. W tym czasie Maria otrzymuje wiele ofert od wytwórni płyt i wkrótce właśnie dzięki nagraniom płytowym staje się najpopularniejszą artystką operową świata. W latach 50-ch i 60-ch La Divina (tak brzmiał jej przydomek) święciła triumfy na całym świecie, śpiewając m.in. w mediolańskiej La Scali i londyńskim Covent Garden. po Zdobyciu Europy przyszedł czas na Stany Zjednoczone. W 1956 Maria występuje na scenie Lyric Opera in Chicago a później w Metropolitan Opera w Nowym Jorku. Przyjęcie jest entuzjastyczne. Na wskutek nieporozumień z dyrygentem Met - Karlem Boehmem Maria w 1957 roku opuszcza USA i przenosi się do Wiednia aby pod kierunkiem Herberta von Karajana zaśpiewać w "Traviacie". Równie wiele emocji budziło jej życie prywatne, szczególnie romans z greckim miliarderem Arystotelesem Onassisem. Maria poznała Arystotelesa - jednego z najbogatszych w tym czasie ludzi na świecie w 1957 roku. W lipcu 1959 roku przyjmuje jego zaproszenie wraz z mężem na rejs luksusowym jachtem "Christina". Maria postanawia opuścić męża co staje się skandalem obyczajowym tych czasów i pożywką dla prasy brukowej. Ich nieformalny związek trwał cztery lata, do czasu gdy ten zaczął się interesować księżną Lee Radziwil a w 1968 nawiązał romans i poślubił jej siostrę Jackie Kennedy wdowę po prezydencie USA J.F. Keneddym. o zakończeniu owego burzliwego związku śpiewaczka nie powróciła do pełnej formy śpiewaczej i psychicznej. Przez blisko 10 lat występowała okazjonalnie i prowadziła lekcje mistrzowskie w Julliard School w Nowym Jorku. Wielkim sukcesem, mimo postępującej choroby gardła jest rola Normy w reżyserii Franco Zeffirellego na deskach Opery Paryskiej. W ostatnim przedstawieniu gwiazda po utracie przytomności nie jest w stanie zaśpiewać w ostatniej scenie! W roku 1966 Callas rezygnuje z obywatelstwa amerykańskiego i przyjmuje obywatelstwo greckie. Było to spowodowane Maria Callas i Giuseppe Di Stefano rozpaczliwą próbą uzyskania rozwodu z Meneghinim i chęcią poślubienia Onassisa. W tym czasie przyjęła też tytułową rolę w Medei (1970) Piera Paola Pasoliniego. Była to jedyna aktorska kreacja filmowa Callas (wcześniej odrzuciła propozycje współpracy z Josephem Loseyem, Franco Zeffirellim i Carlem Theodorem Dreyerem). W 1972 roku Maria próbuje związać we losy ze starym przyjacielem Giuseppe de Stefano. Przyjaźń zaproponowane przez Giuseppe nie satysfakcjonuje jej i przyczynia się do pogłębienia depresji. W tym czasie podejmuje próbę powrotu na deski sceniczne poprzez cykl recitali na całym świecie. Tourne nie jest artystycznym sukcesem. 11 listopada 1974 daje swój ostatni publiczny koncert w Sapporo, w Japonii. Po występach rozstaje się definitywnie z Giuseppe de Stefano. Chora na depresję i uzależniona od środków nasennych zmarła w Paryżu 16 września 1977 roku z powodu problemów z sercem. Pogrzeb miał miejsce 19 września a ciało zgodnie z wolą śpiewaczki zostało skremowane. Jej głos nadal fascynuje wielbicieli muzyki operowej, a także filmowców. W 2002 roku Zeffirelli zrealizował film biograficzny Callas Forever, w którym w postać greckiej śpiewaczki wcieliła się Fanny Ardant, partnerował jej zaś Jeremy Irons. Choć od śmierci Marii Callas minęły już 3 dekady, śpiewaczka pozostaje symbolem Divy wszechczasów. Callas to nie tylko najlepiej sprzedająca się sopranistka świata, ale także artystka, której płyty rozchodzą się w największej liczbie egzemplarzy w historii wytwórni EMI Classics. Nazywana była "primadonną stulecia"; primadonna Opery Teatro alla Scala Di Milano (Mediolan) - najczęstsze występy w latach 1951-58, i Metropolitan Opera w Nowym Jorku; uczennica Elviry de Hidalgo. Była obdarzona bardzo silnym sopranem dramatycznym (soprano dramatico d'agilita) o oryginalnej barwie, zdolna była również do wykonywania partii koloraturowych. Za jej prawdziwy debiut uważa się występ w Arena di Verona w partii Giocondy Amilcare Ponchielliego latem 1947 roku. Decydującym o jej karierze był sezon 1948/1949, gdy występowała w roli Elwiry w Purytanach Belliniego. W 1949 poślubiła bogatego włoskiego przemysłowca Meneghiniego, przyjmując obywatelstwo włoskie. W 1956 zadebiutowała w Metropolitan Opera, wzbudzając podziw na całym świecie za wspaniałe zdolności aktorskie i śpiew. Sławę przyniosły jej występy w XIX-wiecznych operach włoskiego bel canta: Giuseppe Verdiego - La Traviata (Violetta), Bal maskowy (Amelia), Trubadur (Leonora), Makbet (Lady Makbet), Cherubiniego - Medea, Belliniego - Lunatyczka (Amina), Purytanie (Elwira), Donizettiego - Łucja z Lammermoor, Anna Bolena, Spontiniego - Westalka (Giulia), a także Pucciniego - Tosca, Glucka - Ifigenia na Taurydzie, Alcesta. Jak sama mówiła najbliższą jej postacią jaką kreowała na scenie była Norma z opery o tym samym tytule Belliniego. Wystąpiła w tej roli blisko sto razy i sama mawiała, że Bellini napisał Normę właśnie dla niej. Do historii teatru i to nie tylko operowego przeszły jej przedstawienia La Traviaty w La Scali w 1955 roku (zwane Traviatą stulecia), Toski w Covent Garden, czy seria spektakli w nowojorskiej Metropolitan Opera. Sławna była także ze swoich kaprysów gwiazdy, rzekomych kłótni z dyrektorami teatrów, wojny z Renatą Tebaldi oraz z romansu z Arystotelesem Onassisem, po rozstaniu z którym gnębiła ją depresja. Niesłychane poświęcenie sztuce, ogromne ilości występów, kuracja odchudzająca oraz problemy w życiu osobistym Callas sprawiły, że na początku lat 60. zaczęły występować u niej problemy z głosem, które z czasem zaczęły się nasilać, co sprawiło, że jej kariera trwała dość krótko jak na śpiewaczkę operową (ok. 18 lat). 5 lipca 1965 po raz ostatni na scenie operowej wystąpiła w Europie (w Covent Garden) w operze Tosca. Na początku lat 70. odbyła kilka recitali z Giuseppe di Stefano w Londynie i Paryżu oraz tournee po Japonii i Korei Płd; ostatni występ miała w Tokio 10 października 1974. Nagrała wiele płyt, zarówno z całymi operami jak i recitalami. Zagrała tytułową rolę w Medei, filmie Piera Paulo Passoliniego z 1969.

Telewizja wykonawcy Maria Callas

Najważniejsze albumy Wykonawcy Maria Callas:

Inni polecani wykonawcy

Najpopulartniejsze utwoty Wykonawcy Maria Callas